Πέμπτη, 26 Ιουνίου 2014

ΟΧΙ ΣΤΑ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ


26 ΙΟΥΝΙΟΥ: ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ
ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ
                                                                
ΟΧΙ ΣΤΑ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ
                                              
ΟΧΙ ΣΤΟΥΣ ΕΜΠΟΡΟΥΣ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ, ΠΟΥ
            ΥΠΕΡΠΛΟΥΤΙΖΟΥΝ ΠΟΥΛΩΝΤΑΣ ΘΑΝΑΤΟ

ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΑΡΓΟ ΘΑΝΑΤΟ ΑΠΟ ΤΑ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ


ΝΑΙ ΣΤΗ ΖΩΗ, ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ, ΤΗ ΧΑΡΑ


Τετάρτη, 25 Ιουνίου 2014

ΤΟ ΕΠΙΚΑΙΡΟ ΑΙΤΗΜΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

ΟΙ ΝΕΟΙ ΜΑΣ ΓΡΑΦΟΥΝ

 

     Από ένα νέο επιστήμονα λάβαμε με e-mail και δημοσιεύουμε το παρακάτω κείμενο, που απηχεί τις προσωπικές απόψεις και τον προβληματισμό του, καθώς και πολλών σημερινών νέων, για την πολιτική και κοινωνική θέση των Ελλήνων, σε σχέση με τα δικαιώματα και το πάντα επίκαιρο αίτημα της ουσιαστικής ελευθερίας. Ελευθερία και κοινωνία, ελευθερία και πολιτικός οπορτουνισμός (καιροσκοπισμός), ελευθερία και ελπίδα οι άξονες, γύρω από τους οποίους περιστρέφεται το κείμενό του. Εμείς προσθέτουμε πως, ανεξάρτητα από τις δικές μας πεποιθήσεις, πρέπει να ακούμε με προσοχή τις φωνές των νέων ανθρώπων… 

      


To επίκαιρο αίτημα της ελευθερίας
         
Ιωάννης Κανελλόπουλος
Πολιτικός και Νομικός Επιστήμων

Ελευθερία και Κοινωνία
      
     Ελευθερία. Μια λέξη, το εννοιολογικό περιεχόμενο της οποίας έχει διχάσει, διχάζει και θα συνεχίσει να διχάζει  ακαδημαϊκούς, πολιτικούς και πολίτες. Κάποιοι θεωρούν πως ελευθερία είναι η κοινωνική ελευθερία, αίτημα στενά συνδεδεμένο με τα δικαιώματα του προλετάριου, και επισημαίνουν ότι η πάλη των τάξεων λαμβάνει διαρκώς χώρα για την κατάκτηση αυτού του αγαθού. Άλλοι πάλι ρομαντικοί πιστεύουν πως η ελευθερία είναι εθνική και συνδέεται άμεσα με τη διατήρηση της εθνικής ευημερίας και την κατανόηση του αιτήματος της εθνεγερσίας, ενώ άλλοι πιο «πραγματιστές» και «υλιστές» προκρίνουν ως αίτημα ελευθερίας αυτό της ελευθερίας μετακίνησης.
     Η ελευθερία συνήθως θεωρείται ως κάτι «άυλο», χωρίς μορφή και σχήμα, αλλά κάθε άλλο παρά «άυλο» είναι. Σε γενικές γραμμές το αίτημα για ελευθερία παρουσιάζεται σε περιπτώσεις και περιστάσεις όπου μία ομάδα ανθρώπων ή ένα σύστημα εξουσίας έχει περιορίσει στο ελάχιστο την ελευθερία έκφρασης, μετακίνησης, κατοχής και διαχείρισης ιδιοκτησίας, κοινωνικής δραστηριοποίησης στο πλαίσιο μιας ιδιαίτερης κουλτούρας και τα λοιπά.
     Σήμερα, το αίτημα για ελευθερία είναι μεν επίκαιρο  όσο ποτέ στην περίπτωση της Ελλάδας και των Ελλήνων, αλλά, σε κοινωνικό επίπεδο, υπερκαλύπτεται από αυτό της πρόσκαιρης τακτοποίησης του ζητήματος της επιβίωσης, πάντοτε εις βάρος της κοινωνίας και κυρίως των βαριά φορολογούμενων πολιτών, που πληρώνουν ένα άχρηστο στην κυριολεξία κράτος για να τους προσφέρει, υποτίθεται, υπηρεσίες. Αντ’ αυτού, το κρατικό σύστημα, με το πρόσχημα της σπατάλης (από ποιον άραγε;) και του υψηλού κόστους εργασίας, εμφανίζεται πρόθυμο να ιδιωτικοποιήσει/εκποιήσει μέχρι και τους ίδιους τους πολίτες, για να διασωθεί το  ευρωπαϊκό πείραμα. Ποιος ξεχνά άλλωστε τις δηλώσεις της κ. Μπενάκη κατά την ορκωμοσία του «Πόντιου Πιλάτου» του πολιτεύματος κ. Παπούλια το 2005 ή την πρωτοφανούς πολιτικής αναλγησίας και μισελληνισμού εξομολόγηση της ευρωβουλευτού κ. Τζαβέλα στην Ευρωβουλή, ότι η ίδια προτιμά να καεί η Ελλάδα για να σωθεί η Ευρώπη!

Ελευθερία και Πολιτικός Οπορτουνισμός
   
     Σε πολιτικό-ιδεολογικό επίπεδο, το αίτημα της ελευθερίας δεν έχει εκφραστεί από κανέναν εν δυνάμει πρωθυπουργό και από κανένα κόμμα για ευνόητους λόγους. Κανείς δεν θέλει να δώσει την εξουσία στους πολίτες. Κανείς δεν θέλει να παραχωρήσει τη δυνατότητα ελευθερίας κινήσεων στο λαό. Κάποιοι εισηγούνται γελοιωδώς ότι η παραχώρηση της εξουσίας στο λαό είναι αδύνατη, γιατί ο λαός δεν ξέρει τι είναι καλό για αυτόν ή γιατί δεν είναι δυνατόν να συλλάβει τα υψηλά νοήματα της πολιτικής. Οι διάφοροι «Μεϊμαράκηδες» του πολιτικού κόσμου μας κόπτονται για την πορεία του Ευρωπαϊκού οράματος αλλά όχι για τον Ελληνικό λαό. Η αξία του ευρωπαϊκού οράματος είναι γι’ αυτούς ανεκτίμητη, ενώ η αξία του Ελληνικού λαού μηδενική.
     Αυτός ο ιδιότυπος και αναμφίβολα χοντρόπετσος οπορτουνισμός δεν είναι βέβαια απόρροια άγνοιας και κάποιου ακατανόητου μίσους. Ο αντιλαϊκός αυτός οπορτουνισμός εκπορεύεται από το ατομικιστικό αίσθημα της επιβίωσης της άρχουσας τάξης και του πολιτικού μας δυναμικού και είναι πλήρως κατανοητός. Γιατί η άρχουσα τάξη να απολέσει την προνομιακή θέση που κατέχει; Γιατί να απολέσει τον έλεγχο έκδοσης - υιοθέτησης νόμων και κανονισμών, που είναι τόσο προσοδοφόροι για τους ημέτερους (βλέπε φωτογραφικές διατάξεις) και συνάμα περιορίζουν τις πιθανότητες κοινωνικής κινητικότητας των απειλητικών μελών της κοινωνίας; Συνεπώς, ο στόχος της κάθε πολιτικής ελίτ είναι να παραμείνει με νύχια και με δόντια στην εξουσία ή έστω να διατηρήσει τις θέσεις σε κάποια δημόσια αξιώματα, για να ελέγχει το διαμοιρασμό της πίτας, δηλαδή των χρημάτων του χρήσιμου ηλίθιου φορολογούμενου πολίτη. Σε αυτήν την τιτάνια προσπάθειά της, η πολιτική ελίτ δεν έχει άλλη διέξοδο από το να χρησιμοποιήσει κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο, που θα κατασυκοφαντήσει, θα σπιλώσει, θα καταστρέψει, θα παρουσιάσει το ψέμα ως αλήθεια και την αλήθεια ως ψέμα. Θα φυλακίσει πολιτικούς αντιπάλους, όχι γιατί ενδιαφέρεται για την ανθρώπινη ζωή φυσικά, αλλά γιατί αυτοί αναπτύσσουν δυναμική και απειλούν να τους στερήσουν τις σταθερά αποδοτικές θέσεις που κατέχουν. Θα βασανίσει πολιτικούς της αντιπάλους, όχι γιατί αυτοί διαπράττουν ληστείες ή προβαίνουν σε καταστροφές περιουσιών, αλλά για να καταστήσει σαφές στους υπηκόους της ότι αυτή ελέγχει το μονοπώλιο της βίας και θα χρησιμοποιεί τη βία όποτε και όπως αυτή κρίνει πως είναι αναγκαίο και σκόπιμο.
     Ίσως το πιο αθέμιτο, από ηθικής πλευράς (αν δεχτούμε ότι στην πολιτική υπάρχει ηθική) μέσο είναι αυτό του «εκβιασμού από καλή πρόθεση». Ο όρος μπορεί να ξενίζει και να φαντάζει οξύμωρος ως προς τη σύνθεσή του, αλλά στην πραγματικότητα είναι μία εναλλακτική απόδοση του προτάγματος - διλήμματος των διπλών εθνικών εκλογών του Μαΐου-Ιουνίου 2012. Το γνωστό σε όλους «φόβος ή ελπίδα», που συλλήβδην ειπώθηκε από τα χείλη του νυν πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά. Το δίλημμα «φόβος ή ελπίδα» είχε χρησιμοποιηθεί και κατά τη διάρκεια του χρυσού αιώνα από τον πολιτικό τυχοδιώκτη και ολετήρα της Αθηναϊκής δημοκρατίας Περικλή.  Στην πολιτική ζωή του σύγχρονου ελληνικού κράτους το δίλημμα «φόβος ή ελπίδα» ή αλλιώς γνωστό και ως «πηδάλιο του Περικλή» χρησιμοποιήθηκε από τον κακώς νοούμενο ως «εθνάρχη» Ελευθέριο Βενιζέλο. Ο φιλόδοξος εκ Κρήτης δικηγόρος κατανόησε τη χρηστική αξία του «πηδαλίου του Περικλή». Μάλιστα, θεώρησε πως, πέρα από το «πηδάλιο», ο Περικλής είχε χρησιμοποιήσει και άλλα πολλά τεχνάσματα, για να επιτύχει στο δημόσιο βίο των Αθηνών. Αυτός ήταν ίσως και ο λόγος για τον οποίο o Ελευθέριος Βενιζέλος μετέφρασε το έργο του Θουκυδίδη, στο οποίο ο Αθηναίος στρατηγός και ιστορικός περιέγραψε και επέκρινε τις βρώμικες μεθόδους και τακτικές του Περικλή. Δυστυχώς, για την Ελλάδα οι ηγεμονικές - μακιαβελικές φιγούρες του Περικλή και του Βενιζέλου ήταν και είναι πρότυπα δημοκρατικότητας και ηγεσίας για πολλούς πρωθυπουργούς. Για παράδειγμα, τουλάχιστον τρεις εκλεγμένοι πρωθυπουργοί των τελευταίων δέκα χρόνων (Κώστας Καραμανλής, Γιώργος Παπανδρέου, Αντώνης Σαμαράς) έχουν εκφραστεί με κολακευτικά λόγια για τον εθνικό ολετήρα Ελευθέριο Βενιζέλο.
     Το «πηδάλιο του Περικλή», φόβος ή ελπίδα, δεν αφέθηκε ασχολίαστο  από το μεγάλο αντικομουνιστή και φιλο-φασίστα αστό λογοτέχνη Νίκο Καζαντζάκη, ο οποίος με μια φράση του απονομιμοποίησε το ψευτοδίλημμα, τονίζοντας: «δεν φοβάμαι τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα, (γιατί) είμαι ελεύθερος». Η αποστροφή του Καζαντζάκη καταδεικνύει την ουσιώδη διαφορά μεταξύ της έννοιας της ελπίδας και της έννοιας της ελευθερίας. Η ελπίδα είναι η προσμονή ότι τα πράγματα θα καλυτερέψουν, χωρίς όμως να διευκρινίζεται πώς θα καλυτερέψουν και ποιος θα εγγυηθεί πως θα καλυτερέψουν τα πράγματα. Συνήθως, ως εγγυητής παρουσιάζεται ένας πολιτικός  που ζητά την ψήφο των πολιτών για να πράξει τα δέοντα. Από την άλλη πλευρά, η ελευθερία είναι αγαθό που δεν παρέχεται από κάποιον, αλλά κερδίζεται με κοινωνικούς αγώνες. Σε αντίθεση με την ελπίδα, η ελευθερία είναι αίτημα άμεσο και ποιοτικά (δεν χρειάζεται δηλαδή την έγκριση  θεσμικών ή εξω-θεσμικών  παραγόντων) και χρονικά.

Ελπίδα και Ελευθερία

 

     Η κυριότερη διαφορά μεταξύ της ελπίδας και της ελευθερίας είναι ότι η πρώτη είναι ένα «πουκάμισο αδειανό», όπως θα έλεγε κι ο ποιητής Γιώργος Σεφέρης, ενώ η δεύτερη δύναται να αναγνωριστεί και να κατοχυρωθεί θεσμικά. Σε διεθνές επίπεδο, η ελευθερία είναι συνδεδεμένη με την πολιτική και εν συνεχεία νομική αναγνώριση  κρατικής οντότητας. Σε τοπικό εσωτερικό επίπεδο, η αναγνώριση της ελευθερίας είναι συνδεδεμένη με τη συνταγματική κατοχύρωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του κάθε πολίτη, το δικαίωμα στη ζωή, το δικαίωμα στην περιουσία και πολλά άλλα. Στην Ελλάδα αυτά τα διεθνώς αποδεκτά ανθρώπινα δικαιώματα έχουν εδώ και τέσσερα χρόνια πάψει να υπάρχουν. Οι μηχανισμοί καταστολής του κράτους μάλιστα χρησιμοποιούνται για να απαγορεύσουν κάθε προσπάθεια υγιούς δράσης ενάντια στην παράτυπη και παράνομη πολιτική εξουσία και στα παράνομα κοινοβούλια, που από το 2009 έως σήμερα λειτουργούν ενάντια στους εντολοδότες πολίτες, πρώτα εξαπατώντας για να υφαρπάξουν την ψήφο - εντολή τους και εν συνεχεία υπερφορολογώντας τους και επιβάλλοντάς τους απίστευτα πρόστιμα, μόνο και μόνο για να αρπάξουν τη λιγοστή περιουσία τους. Το μέγεθος της κρατικής εγκληματικότητας είναι τέτοιο, που πλέον ακόμα και ένας ακραιφνής συντηρητικός δεν διαφωνεί, όταν βλέπει στους τοίχους της πόλης αναρχικά συνθήματα, όπως τα: «κρατική η μόνη τρομοκρατία», «ο εχθρός μέσα σε τράπεζες και υπουργεία»!
     Αναμφίβολα, το αίτημα της Ελευθερίας μπορεί να πάρει τη μορφή μίας δέσμης νομικά αναγνωρισμένων δικαιωμάτων των πολιτών και συνεπώς κάθε κοινωνική δράση που θα επιδιώκει τη θεσμική αναγνώριση της ελευθερίας δεν θα είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Το πρόβλημα είναι σήμερα η έλλειψη αυτής της κοινωνική δράσης που θα επιφέρει τις αναγκαίες αλλαγές και μεταρρυθμίσεις. Και όσο αυτή η απαραίτητη κοινωνική δράση λείπει, το επίκαιρο αίτημα της ελευθερίας θα παραμένει ανεκπλήρωτο!  
            
Ιωάννης Κανελλόπουλος
e-mail: ioanniskanel@gmail.com
    

Σάββατο, 7 Ιουνίου 2014

ΨΥΧΟΣΑΒΒΑΤΟ ~ ΘΑΝΑΤΟΣ

                       
ΥΠΕΡ ΑΝΑΠΑΥΣΕΩΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ...
                      
...Μελανδινού, Διαμάντης, Γεωργίου, Στυλιανής, Ευδοξίας, Μυρσίνης, Ευστρατίου, Ηλία, Ευαγγελίας, Γεωργίου, Ηλία, Θρασυβούλου, Διαμάντης, Αθηνάς, Θεοκτίστης, Μελανδινού, Κωνσταντίνου, Αποστόλου, Δήμητρας, Πηνελόπης, Δημητρίου, Ειρήνης, Εμμανουήλ, Πηνελόπης, Μαρίας, Καλδή, Ιωάννου, Δημητρίου, Ευαγγελίας, Χρήστου, Ιωάννου, Ειρήνης, πάντων των νεκρών προπατόρων, πάντων των υπέρ πατρίδος πεσόντων, πάντων των αμνημονεύτων νεκρών...
   
ΨΥΧΟΣΑΒΒΑΤΑ ΕΤΟΥΣ 2014:
- 22 Φεβρουαρίου
- 7 Ιουνίου

    «Ε, θάνατε δεν σε φοβούμαι! Ένα μουλάρι είσαι, θα σε καβαλικέψω να με πας στο Θεό!»
(Νίκος Καζαντζάκης)




[Ο θάνατος είναι το τέλος ή μια άλλη αρχή;]

    «Ο θάνατος δεν είναι τίποτα. Είμαι ο ίδιος κι εσύ ο ίδιος είσαι. Ό,τι ήμασταν ο ένας για τον άλλον είμαστε ακόμα. Να με ονομάζεις όπως πάντα. Μίλα με μένα σαν άλλοτε. Γέλα με όσα γελούσαμε μαζί. Λέγε το όνομά μου στο σπίτι χωρίς αχτίδα λύπης. Η κλωστή δεν κόπηκε στο νήμα. Γιατί να είμαι έξω απ’ τη σκέψη σου, επειδή δεν είμαι στο οπτικό σου πεδίο; Όχι, δεν είμαι μακριά σου, είμαι μόνο στην απέναντι μεριά του δρόμου.»
(Ιερός Αυγουστίνος – Από το βιβλίο της Μάρως Βαμβουνάκη «Χορός μεταμφιεσμένων», εκδόσεις Ψυχογιός, Αθήνα 2009, σελ. 200)
ΜΟΙΡΟΛΟΓΙΑ

Μοιρολόι

Όποιά ’χασε τον άντρα της, έχασε την τιμή της,
κι όποιά ’χασε τη μάνα της, έχασε την κουβέντα,
κι όποιά ’χασε τον αδερφό, έχασε τα φτερά της,
κι όποιά ’χασε την αδερφή, έχασε το σιργιάνι,
κι όποιά ’χασε μικρά παιδιά, έχασε την καρδιά της.

(Νικολάου Πολίτη «Δημοτικά Τραγούδια», εκδόσεις ″Πέλλα″, σελ. 213)


Όταν σηκώνουν το νεκρό

 – Αυτού που κίνησες να πας στο μακρινό ταξίδι,
  θέλω να ειπείς στη μάνα σου πότε θα ’ρθεις στο σπίτι,
  να ’χω κι εγώ μια παντοχή, να ’χω και την ελπίδα,
  λελούδια να ’χω στην αυλή, τριαντάφυλλα στρωμένα,
  να σου ’χω γιόμα μυστικό, και δείπνο να δειπνήσεις,
  να ’χω νερό για να λουστείς, ρούχα καλά ν’ αλλάξεις,
  να στρώσω και την κλίνη σου, να πέσεις να πλαγιάσεις.
 – Λελούδια συ να τα χαρείς, τριαντάφυλλα να τα ’χεις,
  κι αν έχεις γιόμα, γέψου το και δείπνο δείπνησέ το,
  κι αν έχεις και νερό ζεστό, λούσου το μοναχή σου,
  κι αν έχεις ρούχα φόρεσ’ τα, κοιμήσου στο κρεβάτι.
  Το δρόμον οπού πέρασα δεν τον ξαναδιαβαίνω,
  θα πάω στης Άρνης τα βουνά, στης Αρνεσιάς τη βρύση,
  κι έχω τη γης για στρώματα, σεντόνια έχω το χώμα,
  και γεύομαι τον κουρνιαχτό, δειπνάω από το χώμα,
  και πίνω τ’ ωριοστάλαχτο της πλάκας το φαρμάκι.
 – Σαν αποφάσισες να πας, να μην ξαναγυρίσεις,
  άνοιξε τα ματάκια σου, να μ’ αποχαιρετήσεις,
  να μας αφήσεις το έχε γεια και το μεγάλον πόνο.

 (Νικολάου Πολίτη «Δημοτικά Τραγούδια», εκδόσεις ″Πέλλα″, σελ. 208)


Μοιρολόγια Αγιάσου    
    
Το δρόμο που θε να διαβείς να ’χ’ ένα παναθύρι,
καλά να σε περάσουνε στης τρίχας το γεφύρι.

Σου στέλνω χαιρετίσματα κι ένα μαντήλι στάρι,
για να ταγίζεις τα πουλιά, να φέρνουν το χαμπάρι.

(http://pergamos.lib.uoa.gr/dl/wiewObject?scheme=euDefaultView&pid=uoadl:3522)


Λορέντζου Μαβίλη (1860-1912) 
  
Λήθη
    
Καλότυχοι οι νεκροί, που λησμονάνε 
την πίκρια της ζωής. Όντας βυθίσει 
ο ήλιος και το σούρουπο ακλουθήσει, 
μην τους κλαις, ο καημός σου όσος και ν
α ’ναι!
 
Τέτοιαν ώρα οι ψυχές διψούν και πάνε 
στης Λησμονιάς την κρουσταλλένια βρύση· 
μα βούρκος το νεράκι θα μαυρίσει, 
α στάξει γι’ αυτές δάκρυ, όθε αγαπάνε.
 

Κι αν πιουν θολό νερό, ξαναθυμούνται, 
διαβαίνοντας λιβάδια από ασφοδίλι, 
πόνους παλιούς, που μέσα τους κοιμούνται.
 

Α δεν μπορείς παρά να κλαις το δείλι, 
τους ζωντανούς τα μάτια σου ας θρηνήσουν: 
θέλουν – μα δε βολεί να λησμονήσουν.
 
                                                         (1899)

(«Τα έργα του Λορέντζου Μαβίλη», εκδόσεις των ″Γραμμάτων″, Αλεξάνδρεια 1922, σελ. 34)



*Το νερό της λησμονιάς: Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, οι ψυχές στον Κάτω Κόσμο πίνουν το νερό της λησμονιάς (λήθης) και ξεχνούν αφενός τις χαρές της ζωής (για να μη θλίβονται που τις στερούνται) αλλά και τα βάσανα που έζησαν (κατά το Μαβίλη).


 

 * Ασφοδελό λιβάδι: Ο ασφόδελος, κατά τους αρχαίους Έλληνες, ήταν σύμβολο πένθους και τα λουλούδια του αποτελούσαν πρότυπο λησμονιάς. Όπως αναφέρει ο Όμηρος στην «Οδύσσεια», έσπερναν τον ασφόδελο στους τάφους, γιατί νόμιζαν ότι οι ψυχές τρέφονταν με τους κονδύλους τους. Έλεγαν ακόμα ότι οι πεθαμένοι άνθρωποι κατοικούν στον «ασφοδελό λειμώνα», λιβάδι με ασφόδελους που βρίσκεται στον Άδη.


  

Κωστή Παλαμά (1859-1943)

Ο Τάφος
 
Στο ταξίδι που σε πάει
ο μαύρος καβαλάρης
κοίταξε απ’ το χέρι του
τίποτα να μην πάρεις.

Κι α διψάσεις, μην το πιεις
από τον κάτου κόσμο
το νερό της αρνησιάς,
φτωχό κομμένο δυόσμο!

Μην το πιεις, κι ολότελα
κι αιώνια μας ξεχάσεις
βάλε τα σημάδια σου
το δρόμο να μη χάσεις.

(Από το ποίημα «Ο Τάφος», που έγραψε ο Παλαμάς τη νύχτα του θανάτου του μικρού γιου του Άλκη - «Ποίηση Κωστή Παλαμά. Ο Δωδεκάλογος του Γύφτου. Ο Τάφος», σελ. 201)


Αριστοτέλη Βαλαωρίτη (1824-1879)
  
Το Ψυχοσάββατο
   
Εις τον βαρύν τον ίσκιο σου, μαύρο μου κυπαρίσσι,
απόψε τα μεσάνυχτα θα νλθη να καθίσει,
ένας πατέρας πχασεν όμορφη θυγατέρα.
Τήνε γυρεύει εδώ κι εκεί, τη νύχτα, την ημέρα,
και δεν την βρίσκει ο δύστυχος. Όσους ρωτά του λένε
πως δεν την είδαν να διαβεί και τον θωρούν και κλαίνε.          
…………………………………………………………………….

Σύρε, πατέρα, να τη δεις,
απόψε οι πεθαμένοι
μεγάλη έχουνε γιορτή
και βγαίνουν στολισμένοι
σαν νιόνυμφοι απ’ τα μνήματα
με τ’ άσπρα σάβανά τους,
να φάν’ τα κόλλυβά τους.

Σαν έλθουν τα μεσάνυχτα,
τ’ ορνίθι σαν λαλήσει,
σύρε και κλάψε μοναχός
σιμά στο κυπαρίσσι.
Σήμερο ψυχοσάββατο
θα ’λθει στην αγκαλιά σου,
να πάρει τα φιλιά σου.

(«Άπαντα Αριστοτέλη Βαλαωρίτη», επιμέλεια Πολύβιου Βοβολίνη, ″Διεθνείς Εκδόσεις″, σελ. 54, 56)


Ιωάννη Γρυπάρη (1870-1942) 
   
Μάθε τον πόνο το γερό
     
Μάθε τον πόνο το γερό
βουβός στα δόντια σου ν’ αλέθεις.
Χύνε της λήθης το νερό
μες στο τρελό κρασί της μέθης.

Θα πάει κι αυτό μίαν ομορφιά
και πριν να γύρει ακόμα ο χρόνος,
έχει ο Θεός, τα εφτά καρφιά
θε να μας βάλει ο νέος πόνος.

Όριζε, μοίρα των μοιρώ,
εσύ που γνέθεις και ξεγνέθεις,
χύνε της λήθης  το νερό
μες στο τρελό κρασί της μέθης.
      
(«Ιντερμέδια: [Μάθε τον πόνο το γερό]», 1-8. Σκαραβαίοι και τερρακότες, [1919]. Λίνος Πολίτης, Ποιητική Ανθολογία, ΣΤ΄. Ο Παλαμάς και οι σύγχρονοί του, εκδόσεις ″Δωδώνη″, χ.χ. 127, http://www.snhell.gr/references/quotes/writer.asp?id=89)


Της Άρνης το νερό

Μουσική - Στίχοι - Ερμηνεία: Σταύρος Σιόλας 
Εικόνες - Παρουσίαση: ΚαΤερίνη


Της Άρνης το νερό, της αρνησιάς,
της αρνησιάς η βρύση.

Αχ, της Άρνης το νερό το ήπιες και...το ήπιες και μ' αρνήθης.

Αχ, αγάπη μου, στα χείλη στάξε να το πιω
της Άρνης το πικρό νερό,
κι αν σε ξεχάσω, αν σ’ αρνηθώ
και πάλι εσένα άμα σε δω
κι αν σε ξεχάσω, αν σ' αρνηθώ
και πάλι εσένα θ' αγαπώ.

Αχ, της λήθης το στενό το πέρασες... το πέρασες κι εχάθης.

Αχ, αγάπη μου, στα χείλη στάξε να το πιω
της Άρνης το πικρό νερό,
κι αν σε ξεχάσω, αν σ' αρνηθώ
και πάλι εσένα άμα σε δω,
κι αν σε ξεχάσω, αν σ' αρνηθώ
και πάλι εσένα θ' αγαπώ.

Στα χείλη στάξε να το πιω
της Άρνης το πικρό νερό,
κι αν σε ξεχάσω, αν σ' αρνηθώ
και πάλι εσένα άμα σε δω,
κι αν σε ξεχάσω, αν σ' αρνηθώ
και πάλι εσένα θ' αγαπώ...

(Πηγή - Ανοίξτε την υπερσύνδεση: http://www.youtube.com/watch?v=JSw6XjJxmAQ)


[Δάσκαλε, μίλησέ μας για το θάνατο]

    «…Στο βάθος των ελπίδων και των πόθων σας υπάρχει η σιωπηλή σας γνώση για το υπερπέραν.
     Και σαν τους σπόρους που ονειρεύονται κάτω από το χιόνι, η καρδιά σας ονειρεύεται την άνοιξη. Να εμπιστεύεστε τα όνειρα, γιατί σ’ αυτά είναι κρυμμένη η πύλη προς την αιωνιότητα.
     Ο φόβος σας για το θάνατο είναι σαν το τρεμούλιασμα του βοσκού, όταν στέκεται μπροστά στο βασιλιά που το χέρι του θα τον ακουμπήσει για να τον τιμήσει. Μήπως δεν χαίρεται ο βοσκός κάτω από το τρεμούλιασμά του, που θα φορέσει το μετάλλιο του βασιλιά; Κι ωστόσο, δεν είναι η ταραχή που τον γνοιάζει πιο πολύ;     
     Γιατί, τι άλλο είναι ο θάνατος, εκτός από το να σταθείς γυμνός μέσα στον άνεμο και να λιώσεις από τον ήλιο; Και τι σημαίνει να πάψεις ν’ αναπνέεις, εκτός από το να ελευθερώσεις την ανάσα από τα ασταμάτητα κύματά της, για να μπορέσει να υψωθεί και να απλωθεί και να γυρέψει το Θεό αλαφρή κι ανεμπόδιστη;
     Μονάχα όταν πιείτε από το ποτάμι της σιωπής, θα μπορέσετε πραγματικά να τραγουδήσετε. Και μόνο όταν φτάσετε στη βουνοκορφή, θ’ αρχίσετε να σκαρφαλώνετε. Και όταν η γη γυρέψει τα μέλη σας, τότε μόνο θα χορέψετε πραγματικά.»

(Χαλίλ Γκιμπράν (1883-1931) «Ο Προφήτης», εκδόσεις ″Μπουκουμάνης″, Αθήνα 1974, σελ. 100)
  
…………………………………………………………………………………………………………….......................

     «Κι ύστερα από λίγη ώρα ένας από τους μαθητές τον ρώτησε κι είπε:  ″Δάσκαλε, μίλησέ μας για την ύπαρξη. Τι σημαίνει να υπάρχεις;″
     ″Σε τούτο τον Κήπο βρίσκονται θαμμένοι από τα χέρια των ζωντανών ο πατέρας μου κι η μάνα μου. σε τούτο τον Κήπο είναι θαμμένοι οι σπόροι των περασμένων χρόνων, που ήρθαν ως εδώ με τα φτερά του ανέμου. Χιλιάδες φορές θα θαφτούνε εδώ ο πατέρας μου κι η μάνα μου και χιλιάδες φορές ο άνεμος θα θάψει εδώ τους σπόρους και χιλιάδες χρόνια από σήμερα, εσείς κι εγώ κι αυτά τα λουλούδια θα μαζευτούμε στον ίδιο Κήπο, και θα υπάρξουμε, αγαπώντας τη ζωή, και θα υπάρξουμε με τ’ όνειρο του διαστήματος, και θα υπάρξουμε και θα υψωνόμαστε προς τον ήλιο.″»

(Χαλίλ Γκιμπράν «Ο Κήπος του Προφήτη», εκδόσεις ″Μπουκουμάνης″, Αθήνα 1974, σελ. 174)

………………………………………………………………………………………………………………....................

«Θα ζήσω πέρα από το θάνατο και θα τραγουδώ στ’ αφτιά σας.
 Ακόμα κι όταν το απέραντο θαλάσσιο κύμα με φέρει στο απέραντο θαλάσσιο βάθος.
 Θα καθίσω στο τραπέζι σας, αν και χωρίς σώμα,
 και θα πάω μαζί σας στα χωράφια, σαν πνεύμα αόρατο.
 Θα ’ρθω στο παραγώνι σας, αθέατος καλεσμένος.
 Ο θάνατος δεν αλλάζει τίποτα εξόν από τις μάσκες που σκεπάζουν τα πρόσωπά μας…»


 (Χαλίλ Γκιμπράν «Ο Κήπος του Προφήτη», εκδόσεις ″Μπουκουμάνης″, Αθήνα 1974, σελ. 188-189)

Κυριακή, 1 Ιουνίου 2014

ΠΡΟΕΔΡΟΙ–ΤΟΠΙΚΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΑ Δ. ΛΕΣΒΟΥ

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΔΗΜΟΤΙΚΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ 18/25 ΜΑΪΟΥ 2014
Πρόεδροι-Τοπικά Συμβούλια Δήμου Λέσβου ανά τοπική κοινότητα και συνδυασμό

Δημοτική Ενότητα
Τοπική Κοινότητα
Σπύρος Γαληνός
Φωτής Ξύδας
Στράτος Γεωργούλας
Νίκη Τσιριγώτη
Αγίας Παρασκευής
Νάπης

Ταξιαρχούλα Παλαιολόγου


Γέρας
Μεσαγρού
Γιάννης Παντελής
Τιμολέων Ζαφειρίου
Νίκος Αποστόλου

Περάματος
Κίμων Χρυσίδης,
Στρατής Σαντορινιός
Μιχάλης Τάκας


Πλακάδου*
Στρατής Σαμιώτης



Ερεσού - Αντίσσης
Βατούσας
Άβελ Σπανέλλης,
Φώτης Τσελέμπης,
Μελπομένη Καλλονιάτου



Μεσότοπου
Γαβριήλ Πιπίνης
Βασίλης Ζαγκούλης
Αντώνης Σκούρτσος

Πτερούντας*



Κώστας Χασάπης
Σιγρίου
Κώστας Τσίκνας
Χρήστος Λεοντής,
Μιχάλης Αξιώτης


Χιδήρων
Δημήτρης Λιαδέλλης,
Γιώργος Σαράντος
Μιχάλης Κουδουνάς


Ευεργέτουλα
Ασώματου*

Αφροδίτη Μολυβιάτη


Ιππείου
Πατέστος Ματζουράνης
Στέλιος Ζουριδάκης,
Βαρβάρα Κουρελλή


Κάτω Τρίτους
Παναγιώτης Δάλας,
Γιάννης Φωτεινός


Απόστολος Αναγνώστου
Κεραμείων
Ελένη Δήμου - Πασινιού
Βασίλης Σουσαμλής,
Παντελής Μπάντζος


Λάμπου Μύλων*
Αναστασία Παλιβάνη



Μυχούς*



Νίκος Χατζηβαγιάννης
Συκούντας
Μαρία Μπαρέκου
Ειρήνη Χλιάτζου-Τζήκα,
Βασίλης Χαλβατζής


Καλλονής
Άγρας
Στρατής Σαχτούρης,
Δημήτρης Γούτσος
Σαράντος Δερεδίνης


Ανεμώτιας
Γιάννης Ατσικπάσης
Λευτέρης Μουτάφης

Ιγνάτης Λασκαρίδης
Αρίσβης
Γιάννης Πετριτζικλής
Δημήτρης Τσισκάκης
Ευρυδίκη Μαυρέλλη

Δαφίων
Παναγιώτης Γιουσφάρας
Νίκος Μαμουρίδης
Κώστας Βογιατζής

Παρακοίλων
Σταύρος Χυδεριώτης,
Αναστάσιος Ιπποκράτους
Γιώργος Αντωνιάδης


Σκαλοχωρίου

Δέσποινα Μαϊάκη,
Μαριάνθη Δαρλή,
Γιάννης Χατζηλίας


Φίλιας
Στρατής Μαρμάρου
Σταύρος Σκαλοχωρίτης,
Ιγνάτης-Στρατής  Τελωνιάτης


Λουτρόπολης Θερμής
Κώμης*
Χρήστος Τσιβγούλης



Μιστεγνών
Παναγιώτης Κατζανός,
Αναστασία Χαραλάμπους
Γιώργος Στρατηγέλλης


Νέων Κυδωνιών
Αντώνης Κόμλος,
Θεοδώρα Τατέλλη,
Ευαγγελία Σκαρακάκη



Πηγής
Μιλτιάδης Αντωνίου
Χρυσούλα Πλειανθίδη

   Γιώργος Δελάγας
Πύργων Θερμής
Στρατής Γαληνός,
Αριστείδης Χατζημιχαήλ
Βασιλική Ανδριώτη


Μανταμάδου
Κάπης

Κώστας Χατζέλλης

Χρήστος Ψαραδέλλης,
 Παρασκ. Αναγνωστιάδης
Κλειούς
Γιάννης Σέρεζλης
Γιάννης Αλμπάνης
Δημήτρης Θεοφάνους

Πελόπης
Μαρία Κιαχαγιά-Ταρσάνη,
Φώτης Παπαντής

Ιγνάτης Συβρής

Μηθύμνης
Αργένου*



Γιώργος Δρακούλης
Λεπέτυμνου*


Θεμιστοκλής Καμμένος

Συκαμνιάς
Γιάννης Χαλκιώτης

Γιώργος Σαρόγλους,
Γιώργος Κιντατζής

Μυτιλήνης
Αγίας Μαρίνας
Ευστρατία (Τούλα) Γκέντση
Αντώνης Νέστορας,
    Μαρίνος Βόμβας


Αλυφαντών
Ουρανία Παυλή
Χαράλαμπος Σπανός,
Συμεών Αθανασιάδης


Αφάλωνα
Μαριάνθη Κεφάλα,
Παναγιώτης Γιαννάκας
Μιχάλης Χατζηαργυρίου


Παναγιούδας
Βαγγέλης Βιόλατζης,
Θεόδωρος Κασκαμπάς
Πραξιτέλης Καραλούδας


Πέτρας
Λαφιώνας*

Νίκος Κούνιαρης


Στύψης
Μιχάλης Καλατζής
Μιχάλης Χίου
Αντώνης Αλετράς

Υψηλομέτωπου*



Χριστόφας Κουλιαδέλλης
Πλωμαρίου
Ακρασίου*
Περσεφόνη Καρπέλη



Αμπελικού
Ραφαήλ Μελιγονίτης,
Αφροδίτη Τσαλίκη,
Παναγιώτης Θαλασσέλλης



Μεγαλοχωρίου
Μυρσίνη Ραφτέλη
Γιάννης Κουτλής,
Γρηγόρης Αντωνάκας


Νεοχωρίου*
Κώστας Αθανασέλλης



Παλαιοχωρίου
Ευστρατία Χατζέλλη

Γιάννης Μαυραγάνης,
Βαγγέλης Ανδρόνικος

Πλαγιάς
Παναγιώτης Τυραννής,
Σουλτάνα Βούρου
Πέτρος Γεραγωτέλλης


Τρύγονα*

Παναγιώτης Ζαλούμης


Πολιχνίτου
Βασιλικών
Κοσμάς Γαβαλάς,
Δημήτρης Γιαννούλης,
Νίκος Κανταρής



Βρίσας
Γιώργος Μαργαρίτης
Στρατής Παράκοιλας
Απόστολος Αποστολής

Λισβορίου
Θεόδ. Χατζηπαναγιώτης,
Στέλιος Θερμιώτης,
Βαγγέλης Καραευαγγέλου



Σταυρού*

Παναγιώτης Παλαιολόγος



Όπου , ο εκλεγείς Πρόεδρος
Με (*), τα χωριά με πληθυσμό έως 300 κατοίκους, που εκλέγουν μόνο πρόεδρο.



Τοπικά Συμβούλια Δημοτικών Κοινοτήτων Δήμου Λέσβου

Δημοτική Κοινότητα
ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΣΒΟ

Σπύρος Γαληνός
ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΣ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΣΒΟ
Φωτής Ξύδας
Ο ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ
Στράτος Γεωργούλας
ΛΑΪΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ 
Νίκη Τσιριγώτη

Πρόεδρος
Μέλη
Μέλη
Μέλη
Μέλη
Μυτιλήνης
Πάνος Πίτσιος
Παρασκευάς Καραϊσκάκης,
Προκόπιος Σινάνης,
Ιωάννης Τσεκούρας,
Χριστόδουλος Κυπαρίσσης,
Δέσποινα Διαμαντή,
Φωτεινή Ελευθερίου
Ελένη Πετρέλλη,
Άγγελος Φωτιάδης-Μουζάλας


Δημήτρης Πάλλης
Γεώργιος Χριστοδούλου
Μόριας
Νικόλαος Τρακέλλης
Σοφία Φραγκάτου-Αλανέλλη,
Ακινδύνα Δέλιου
Θανάσης Ψούνος
Ταξιαρχούλα Λουπατσάρη

Λουτρών
Βασίλης Μαμώλης
Μιχάλης Μαρινέλλης,
Ευστρατία Δουκέλλη
Νίκος Σπανός
Μαρία Τουρλή

Παμφίλων
Βαγγέλης Λυκαρδόπουλος
Νίκος Σάλτας,
Χρήστος Βλαστέλλης
Αναστασία Γαζιδέλλη
Βαρβάρα Κουκούτα

Ταξιαρχών
Μιχάλης Μακρής
Νίκος Ψαριανός,
Βασιλεία Στεργίου
Ταξιαρχούλα Κουνιαρέλλη
Γιώργος Ζέρβας

Αγιάσου
Μιχάλης Ευαγγελινός
Βασίλης Βασλάς,
Κατερίνα Μαϊστρέλλη
Γιώργος Ξενέλλης
Στρατής Μαγλογιάννης

Αγίας Παρασκευής
Γεώργιος Μακρογιάννης
Καλλιόπη Καλύμνιου,
Αντώνης Παϊτέρης
Γιώργος Δημόπουλος
Χρύσανθος Μαντζάρης

Παλαιοκήπου
Παναγιώτης Χατζηνικολάου
Σοφία Κρανιδιώτη,
Ανδρονίκη Πατέρη
Βασιλική Βερβέρη
Παναγιώτης Κουρκούλης

Παπάδου
Ζαχαρώ Πρωτούλη-Καμάτσου
Δημήτρης Αλεξάνδρου,
Στρατής Βελισσαρίου
Γιώργος Μπάνης
Στέλιος Βαμβουλής

Σκοπέλου
Παναγιώτης
Μυστάκας
Παναγιώτης Πλέλλης,
Χαράλαμπος Συναχείρης
Παναγιώτης Αξιώτης

Νίκος Ρίζος

Άντισσας
Γιώργος Δουρουδής
Θεολόγος Ψωμάς,
Θεοδώρα Σάββα
Αντώνης Βρυσαώτης
Κυριάκος Καραμιχαήλ

Ερεσού
Αντώνης
Καταχανάς
Ανδρομάχη Γαληνού-Νικολαΐδου-Παρασκευαΐδου,
Αφροδίτη Γιαννακέλου
Αργύρης Πλωμαρίτογλου
Παναγιώτα Τελωνιάτη

Καλλονής
Ιγνάτης Καραθεοδώρου
Δημήτρης Πολυμιάδης,
Ιγνάτης Τσολάκης
Δημήτρης Φραντζής
Μυρτώ-Παρασκευή Χατζηνικολάου

Κεραμίου
Αντώνης Μαστρογιάννης
Χριστίνα Νανίδου,
Άννα Χιωτέλλη
Όμηρος Γαλάς
Σταύρος Μπερτένης

Λουτρόπολης Θερμής
Νίκος Σάλτας
Γιάννης Καρακωνσταντής,
Ευτυχία Κλαρομένου
Γιώργος Κοκκίνου-Μανδαμαδιώτης
Κωνσταντίνα Ψυρούκη

Μανταμάδου
Χαράλαμπος Τζελαϊδής
Τριαντάφυλλος Βασιλέλης,
Ιουλία Καϊτατζή-Λεοντή
Παναγιώτης Κουβδής
Δημήτρης Δεμερτζής

Μήθυμνας
Θανάσης Ανδριώτης
Γιάννης Στυψανός,
Νίκη Βαμβούκου
Παναγιώτης Τριανταφύλλου
Στρατής Βατής

Πέτρας
Αντώνης Κελαϊδίτης
Ελπινίκη Μουτζουρέλλη,
Μερσίνα Αντωνοπούλου-Οτσνού
Παντελεήμων Χατζηγιάννης
Στρατής Αλογδέλλης

Σκουτάρου
Κώστας Τρίχος
Γεώργιος Χαλικιώτης,
Χρυσάνθη Συμενή
Ματθαίος Μιχαλάκης
Δημήτρης Μαρίνος

Πλωμαρίου
Γαρουφαλιά Βάμβουρα
Γιώργος Μιχαλέλης,
Μεταξία Γιαννουλέλη
Ειρήνη Αλβανού
Σοφία Γαϊτάνη

Πολιχνίτου
Στρατής Ρουκουνιώτης
Γιάννης Θαλασσέλης,
Μαρία Αποστόλου-Κελεπερτζή
Δημήτρης Γιανναρέλλης
Παναγιώτης Πονηρός




Σύνθεση Δημοτικού Συμβουλίου Λέσβου Σεπτέμβριος 2014 - Αύγουστος 2019

Δημοτικές Ενότητες
Έδρες
Σπύρος Γαληνός
Φωτής Ξύδας
Στράτος Γεωργούλας
Νίκη Τσιριγώτη
Νίκος Κουρτζής
Αγιάσου
1
Τσαμπλάκος Προκόπης




Αγίας Παρασκευής
1
Θεοδώρου Φωκίων-Γεώργιος




Γέρας
3
Ψωμάς Νίκος

Πέτρου Δαμιανός
Κοτζαδημητρίου Ντίνα

Ερεσού - Αντίσσης
3
Ρούσσης Μιχάλης,
Ιωσηφέλλη Αθηνά
Κουμαράς Αντώνης



Ευεργέτουλα
2
Χαραλάμπους Συμεών
Γυμνάγος Προκόπης



Καλλονής
4
Βέρρος Ταξιάρχης
Κυρατζής Στρατής
Χρυσούλα Ζωγράφου-Στεριανού
Καραγιάννης Δημήτρης

Λουτρόπολης Θερμής
2
Καρασάββας Νίκος
Καραγιάννης Θεόδωρος



Μανταμάδου
1
Αποστόλου Στέφανος




Μήθυμνας
1
Χατζηχρήστου Ιγνάτης




Μυτιλήνης
20
Τζιμής Στρατής,
Αντωνέλλη Αναστασία,
Ακριώτης Δημήτρης,
Κατζανός Γιώργος, Αλβανόπουλος Παναγιώτης, Ταμβακέλλης Μιχάλης,
Αστυρακάκης Κώστας,
Ψάνης Γιώργος,
Κατσαβέλλης Παναγιώτης,
Τσουπής Παναγιώτης,
Στεργίου Θεόδωρος,
Κατσαρός Κώστας,
Αμπουλός Γιάννης
Ξύδας Φωτής,
Φλώρος Γιώργος,
Δαγκλής Στρατής
Γεωργούλας Στράτος,
Πάλλης Γιώργος

Τσιριγώτη Νίκη

Κουρτζής Νίκος
Πέτρας
2
Πνακά Ταξιαρχούλα
Μόλβαλη Ελένη



Πλωμαρίου
3
Αρμενάκας Μανώλης,
Καρπέλης Νίκος
Ξανθούλης Γιάννης



Πολιχνίτου
2
Αλεξίου Δημήτρης
Καραγεωργίου Στρατής



ΣΥΝΟΛΑ:
45
27
10
4
3
1